Loading...

Mark SvH
Uitgestelde bevrediging – The Marshmallow Test

Uitgestelde bevrediging – The Marshmallow Test

by Mark Siegenbeek van Heukelom Trainer & Coach | Leiderschap en Innovatie

Posted on juni 16, 2015 at 14:59 PM

Uitgestelde bevrediging is één van de vier technieken van discipline van M. Scott Peck.

Uitgestelde bevrediging is ook een voorbeeld van het managen van je eigen emoties en daarmee een belangrijke eigenschap van emotionele intelligentie.

 

Sollicitaties afnemen ging vroeger heel anders. Héél anders. Als een boer een nieuwe knecht wilde dan liet hij de gegadigde mee-eten en observeerde hoe de maaltijd genuttigd werd. Daaruit maakte de boer op of de knecht wel of geen goede aanwinst zou zijn. Van praten kwam er niet zoveel terecht. Waar lette de boer dan op? Bijvoorbeeld op de volgorde waarin de verschillende onderdelen van de maaltijd door de kandidaatsknecht werden opgegeten. AVGBijna iedereen die een bord AVG (aardappels, vlees en groente) voor zijn neus krijgt vindt namelijk het stuk vlees het lekkerst, daarna de ‘piepers’ en de groente wordt alleen gegeten omdat het gezond is of uit beleefdheid. Als de tafelgast daarom als eerste het stuk vlees opat, kon de boer er redelijk van op aan dat de knecht op de boerderij de minst vervelende klusjes het eerste zou doen om daarna tegen de rest van het werk (en dus ook van de maaltijd) aan te hikken. De ervaring van menig boer was dat dit niet de meest productieve knechten waren. Als de knecht echter eerst de groente naar binnen werkte, dan de aardappelen en als allerlaatste (op zijn minst nog een stukje van) het vlees over had, dan kon de boer ervan op aan dat de knecht is staat was om rotklusjes direct op te pakken en maar gewoon gedaan te krijgen zodat hij op het einde van de dag nog wat leuk werk in het vooruitzicht had. Dat was een goede indicatie van een productieve knecht.

Boer en knecht etenDoordat we zaken tegenwoordig wetenschappelijk kunnen aantonen, beseffen we ons steeds meer hoeveel wijsheid een ´simpele´ boer vroeger eigenlijk bezat. De wijsheid is in dit geval die over het thema ‘uitgestelde bevrediging’. Het blijkt namelijk dat mensen die in staat zijn om de bevrediging van hun behoeftes uit te stellen tot een later moment, over het algemeen succesvoller zijn in het leven. In The Road Less Travelled geeft M. Scott Peck de volgende woorden aan uitgestelde bevrediging (delayed gratification).

Delaying gratification is a process of scheduling the pain and pleasure of life in such a way as to enhance the pleasure by meeting and experiencing the pain first and getting it over with. It is the only decent way to live.

Die laatste uitspraak is nogal een statement. Waarom is het zo belangrijk? Hét wetenschappelijk onderzoek dat de kracht van uitgestelde bevrediging mooi in beeld bracht was dat van Walter Mischel dat hij begon in de jaren ´60 aan Stanford University en dat later de naam ´The Marshmallow Test´ zou krijgen. De test werd gedaan met 4-jarige kinderen die alleen in een ruimte aan een tafel werden gezet met voor hun neus een bordje met een marshmallow erop. Ze kregen de instructie dat die marshmallow in principe voor hen was en dat degene die het experiment uitvoerde een ‘klusje’ moest doen, het kind dus even alleen zou laten en straks terug zou komen. De catch zat hem in het feit dat het kind te horen kreeg dat als hij de marshmallow bij terugkomst van de volwassene nog niet opgegeten zou hebben, hij of zij er een tweede bij zouden krijgen. Met andere woorden: als je kunt wachten krijg je twee marshmallows, maar je mag ook nu meteen eten en dan heb je er maar één. In Emotional Intelligence beschrijft Daniel Goleman dit experiment en wat het gedrag van de verschillende 4-jarigen erop was.

Some four-year-olds were able to wait what must surely have seemed an endless fifteen to twenty minutes for the experimenter to return. To sustain themselves in their struggle they covered their eyes so they wouldn’t have to stare at temptation, or rested their heads in their arms, talked to themselves, sang, played games with their hands and feet, even tried to go to sleep. These plucky preschoolers got the two-marshmallow reward. But others, more impulsive, grabbed the one marshmallow, almost always within seconds of the experimenter’s leaving the room on his “errand.”

Benieuwd hoe dat eruit gezien moet hebben? Gelukkig is het experiment later nog een keer gedaan en toen met camera. Zie deze video (3:27 minuten, leukst met geluid, maar zonder ook te volgen).

 

 

Grappige beelden natuurlijk, maar wat zegt het over iemand als we weten hoe hij of zij omgaat met de marshmallow test? Goleman legt uit hoe het onderzoek verder ging dan alleen deze kamer, twaalf tot veertien jaar later nog wel.

The diagnostic power of how this moment of impulse was handled became clear some twelve to fourteen years later, when these same childeren were tracked down as adolescents. The emotional and social difference between the grab-the-marshmallow preschoolers and their gratification-delaying peers was dramatic. Those who had resisted temptation at four were now, as adolescents, more socially competent: personally effective, self-assertive, and better able to cope with the frustrations of life. […]

The third or so who grabbed the marshmallow, however, tended to have fewer of these qualities, and shared instead a relatively more troubled psychological portrait. In adolescence they were more likely to be seen as shying away from social contacts; to be stubborn and indecisive; to be easily upset by frustrations; to think of themselves as “bad” or unworthy; to regress or become immobilized by stress; to be mistrustful and resentful about not “getting enough”; to be prone to jealousy and envy; to overreact to irritations with sharp temper, so provoking arguments and fights.

Zo wordt dus duidelijk hoeveel zo’n klein testje kan zeggen over iemands capaciteiten die nodig zijn voor een heel breed scala aan uitdagingen in het leven. De boer die vroeger met zijn mogelijk nieuwe knecht ging eten om hem te observeren deed dat dus heel slim. In de huidige tijd zegt hoe goed je bent in ‘uitgestelde bevrediging’ dan ook veel over je carrièreperspectieven.

What shows up in a small way early in life blossoms into a wide range of social and emotional competences as life goes on. The capacity to impose a delay on impluse is at the root of a plethora of efforts, from staying on a diet to pursuing a medical degree. […]

Even more surprising, when the tested children were evaluated again as they were finishing high school, those who had waited patiently at four were far superior as students to those who had acted on whim. […]

At age four, how childeren do on this test of delay of gratification is twice as powerful a predictor of what their SAT scores will be as is IQ at age four. [De SAT is een test die Amerikaanse middelbare scholieren moeten afnemen om in aanmerking te komen voor toelating tot universiteiten.]

Betekent dit dan dat je lot voor de rest van je leven al vaststaat als je als kind niet ‘slaagt’ voor de marshmallow test? Nee.

[W]hile some argue that IQ cannot be changed and so represents an unbendable limitation on a child’s life potential, there is ample evidence that emotional skills such as impulse control and accurately reading a social situation can be learned.

Goed nieuws dus. Alleen hoopte ik dat Goleman meer handvatten zou aanreiken waar ik direct mee aan de slag zou kunnen om beter te worden in uitgestelde bevrediging. In zijn boek richt hij zich echter vooral op hoe de educatie anders ingericht moet worden om kinderen ook emotioneel te scholen. Toch heb ik voor mezelf manieren gevonden om te oefenen met uitgestelde bevrediging. Wat mij op gegeven moment erg heeft geholpen was inzien dat ik mijn ontbijt veel lekkerder vind als ik met trek wakker wordt. Dit maakte dat als ik ’s avonds na het eten nog trek kreeg in ‘iets lekkers’ ik er steeds beter voor kon kiezen om uit te kijken naar mijn ontbijt in plaats van nog wat chips of chocolade te eten. Door schade en schande had ik geleerd dat ik minder lekker slaap, me schuldig en ellendig voel en minder van mijn ontbijt geniet als ik ’s avonds ingeef aan mijn snack cravings. De bevrediging de volgende ochtend van een gezond ontbijt (bijvoorbeeld een goed gevuld bord havermout met vers fruit) is dan enorm. Dit is een mooi voorbeeld van hoe effectiever omgaan met je emoties (EQ) een direct positief effect kan hebben op beter zorgen voor je lichaam (FQ).

Toch zal ik niet onder stoelen of banken steken dat als je van nature niet goed bent in bevrediging uitstellen voor een hoger doel, het een hele klus is om het aan te leren. M. Scott Peck zegt er zelfs dit over.

Uphill struggle[F]or children to develop the capacity to delay gratification, it is necessary for them to have self-disciplined role models, a sense of self-worth, and a degree of trust in the safety of their existence. These ‘possessions’ are ideally acquired through the self-discipline and consistent, genuine caring of their parents; they are the most precious gifsts of themselves that mothers and fathers can bequeath. When these gifts have not been proferred by one’s parents, it is possible to acquire them from other sources, but in that case the process of their acquisition is invariably an uphill struggle, often of lifelong duration and often unsuccesful.

Eigen schouderklopjeJa, dat is een pittige boodschap, maar ik focus graag op het positieve erin: het aanleren kan, alhoewel het niet makkelijk is. Wees daarom blij en trots op jezelf met elk klein stapje dat je maakt in het beter worden in bevrediging uitstellen. Zie het als een spel met jezelf, waarin je alleen maar kunt groeien. Niks te verliezen en alles te winnen. Mijn ervaring is dat als je alleen al één keer hebt ingezien dat het leven gewoon doorgaat als je niet ingeeft aan een craving, dat die craving de volgende keer veel minder sterk is. Helemaal als je op een later moment alsnog de bevrediging ervaart, die dan vaak veel intenser is. Want vergeet niet: het gaat om uitgestelde bevrediging, niet om afgestelde bevrediging.

 

Ik hoor graag hoe dit voor jou is. Laat me weten in de comments:

Hoe goed ben jij in uitgestelde bevrediging?

Help me een groter bereik te krijgen door te delen op de sociale media.


About the Author

 

6 thoughts on “Uitgestelde bevrediging – The Marshmallow Test

  1. Mayte

    Hey Mark, leuk blog! Vooral het verhaal over de boer die een nieuwe knecht zoekt is een mooi verhaal. mijn manier om bevrediging uit te stellen is om te denken ‘vanavond niet, morgen mag wel weer, alleen vanavond even niet’. Die gedachte helpt omdat het overzichtelijk is (het is maar 1 avond tenslotte) en niet alsof het voor altijd niet meer mag.

    1. Mark Siegenbeek van Heukelom

      Hey Mayte, goeie gedachte! Zo houd je het heel klein voor jezelf. Thanks!

  2. Duko

    Mark, het experiment dat je beschrijft liet zien dat delayed gratification een goede diagnostische waarde heeft; niet dat het een eigenschap is die op zichzelf nastrevenswaardig is. Zowel jij en meneer Peck (in het laatste citaat) trekken de conclusie uit dit onderzoek dat als je jezelf wat geduld kan aanleren, de mooie SAT scores zullen volgen, maar het marshmallow experiment levert geen enkele data op om die causaliteit te ondersteunen. Een knecht die zich aanleert eerst door een berg groenten heen te werken krijgt misschien de baan eerder, maar hoeft daarom nog geen betere knecht te zijn. Kan het bijvoorbeeld zijn dat een kind dat minder van suiker houdt (en dus met minder draaierig explosieve energie in de schoolbanken zit), of een voorliefde voor autoriteit heeft (die wellicht niet aan te leren is), of de instructies beter begrijpt (en dus simpelweg slimmer is) succesvoller is in het leven? Of, zoals de (minder succesvolle) deelnemers later zelf betoogd hebben: kwamen de kinderen die meteen naar de marshmallow grepen uit instabiele gezinnen waarin ze hadden ervaren dat de belofte (van bijvoorbeeld een verdubbeling van marshmallows) van een volwassene weinig waard is – hetzelfde type gezin dat minder succesvolle kinderen voortbrengt? Of hadden de gretige kinderen in dit experiment wellicht een voorkeur voor zeer hoge verdiscontering van toekomstige waarde (een eigenschap waarvan we weten dat die geassocieerd is met succes op de beurs, maar ook bijvoorbeeld heroinegebruik)? Het datapunt dat je uit je eigen leven aanrijkt (minder snacken ’s avonds) biedt al evenmin sturing – je geeft immers zelf al aan dat dit nieuwe gebruik je directe gratification (minder schuldgevoel, betere slaap) oplevert, en dat je eetlust bij het ontbijt misschien alleen als bonus gezien kan worden. Maar naast weerlegging van je conclusie wil ik – met een inmiddels snel groeiende zorg dat ik over het maximum aantal sociaal en technisch geaccepteerde tekens heen aan het gaan ben – ook een ander idee voorstellen. Het idee van onmiddellijke bevrediging – niks uitstellen tot het te laat is, de marshmallow nog voordat die is neergelegd uit de handen van de onderzoeker grissen, nu doen wat je voor na je pensioen bedacht had, nieuwjaarsvoornemens in half juni schrijven (en uitvoeren…), op je dertigste de laatste bergtop van je bucketlist afstrepen, en je baan op zeggen en een geweldige blog beginnen.

    1. Mark Siegenbeek van Heukelom

      Hey Duko,

      Heel goede punten, dank je wel! Laat me een paar dingen verhelderen.

      Ten eerste wek ik denk ik ten onrechte de indruk dat M. Scott Peck conclusies trekt over het Marshmallow-onderzoek. Hij rept op geen moment over het onderzoek maar spreekt uit eigen ervaring van jarenlange psychotherapie geven. Excuses voor die verwarring.

      Ten tweede ben ik het helemaal met je eens dat correlatie geen causatie is. Oppassen voor de post hoc, ergo propter hoc fallacy: omdat ze niet op een marshmallow konden wachten zijn ze later niet succesvol geworden. Dat is inderdaad niet per definitie waar. Er is alleen een correlatie.

      Toch is dat niet de conclusie die ik wil trekken. Wat ik wil aangeven is dat je voor jezelf (waar je ook vandaan komt) kunt oefenen met het uitstellen van bevrediging en dat dit je met elke keer dat je het doet een klein beetje een succesvoller mens maakt (en een voldaan gevoel kan geven op vele gebieden in het leven). Ik zou de knecht niet aanraden om anders te eten om zo een baan te krijgen (wat een onhandig trucje zou zijn). Ik zou hem wel aanraden de vervelendste klusjes aan het begin van de dag te doen om er zo achter te komen dat werken veel leuker (of minder vervelend) wordt en hij (daarmee) ook nog productiever is. Dat is niet omdat hij dan de volgorde van de klussen omdraait (wat sec niet veel op zou leveren), maar vooral omdat hij kleine onzinnige randklusjes die hij eigenlijk alleen doet om het vervelende werk niet in het NU aan te hoeven pakken, dan in zijn geheel achterwege kan laten. Misschien is het jou vreemd, maar de hedendaagse equivalent daarvan is kijken op Nu.nl, Dumpert of Voetbalzone (voor mij althans :-)). Als ik de craving om daar heen te surfen uitstel en wel gewoon mijn werk oppak, dan voel ik me daarna zo voldaan dat ik helemaal niet meer naar die sites hoef. Dat zou alleen een afleiding zijn geweest om de pijn van de vervelende klus aangaan uit te stellen.

      Voor mijn eigen beschreven situatie geldt dat mijn directe gratificatie om me NU fijn voelen door iets te snacken, me geheel niet helpt om mijn langetermijndoelen te realiseren. Ik wil fysiek fit zijn en weet dat ’s avonds eten mijn slaap verslechtert en dat chips ongezond zijn. Toch is de vraag voor directe gratificatie (het stemmetje dat me aan die zak chips herinnert en het geknor in mijn maag) soms zo sterk dat het moeilijk is om er niet aan in te geven. In tegenstelling tot wat jij stelt, bevredigt het ’s avonds vaak helemaal nog niet als ik hier niet aan ingeef. De gratificatie komt pas de volgende ochtend als ik met lekker veel trek ga ontbijten, daar een gezond festijn van maak en trots ben dat ik niet ingegeven heb de vorige avond. Niet eerder dan dat dus. Directe gratificatie is wel: mijn mond vol proppen met chips terwijl ik televisie kijk en ondertussen wat game op mijn mobiel. Ja, ik zal binnen het half uur de gevreesde schuldgevoelens krijgen waardoor de bevrediging omslaat in spijt, maar dan heb ik mijn instant gratification al gehad. Het eten van een marshmallow is ook maar heel even leuk.

      Dit is dan ook méér dan een training voor mezelf. Het effect is er metéén al. Elke keer dat het met lukt om gratificatie uit te stellen kom ik dichter bij mijn doelen.

      Tot slot vind ik je alternatieve idee geweldig! Het risico van uitgestelde bevrediging is dat het afgestelde bevrediging wordt. Dat is een veelvoorkomend probleem in sommige Aziatische families (en net zo goed in het Westen) waar kinderen alles aan de kant moeten zetten om op een bepaalde school binnen te komen, want dan zullen ze er zijn en mogen ze genieten. Oh nee, daarna moeten ze alles aan de kant zetten om op de juiste universiteit binnen te komen, want dan zullen ze er zijn en mogen genieten. Oh nee, daarna moeten ze alles aan de kant zetten om de beste baan binnen te halen, want dan zullen ze er zijn en kunnen ze genieten. Oh nee, daarna moeten ze alles aan de kant zetten om zo hoog mogelijk op de carrièreladder te eindigen, want dan zullen ze er zijn en mogen ze genieten. Ad infinitum.

      Laten we vooral ook genieten in het NU en die dingen doen die we het liefst willen doen. Het vraagt om de juiste balans tussen uitstellen en volop genieten van de bevrediging. Deze techniek van balanceren is overigens één van de andere vier technieken van discipline van M. Scott Peck (waarvan delayed gratification er dus ook één is) die ik later nog zal behandelen in een andere blog. Dank voor deze frisse kijk, ik ga meteen mijn bucket list er weer eens bij pakken !

Add a comment